سیاسی و اجتماعی ودل نوشته

زندگی در قبرستانی که مردگانش زنده اند!

۷۸۶

قبرستان زنده ها!

جائي كه زندگي ترديد بزرگ است از تهديد نبودنش! گاهي خوابيدن هم نعمتي بود براي نشنيدن ديگر حرف هايش كه دشنه دشنام گونه اي بود بر قلبم كه سالهاست روي آرامش را در خود نديده بود اما احساس آن داشت به واقعيت حضورش رنگ ميبخشيد ،حقيقتش از خودم گريخته ام به جائي پناه آورده ام كه هيچ كس نباشد من باشم بوي خودم و جنون مقدسي كه براي تلاش به دست آمدنش تجربه هاي بزرگي چون مرگ به دست آمده! گاهي براي احساس زنده بودنم به قبرستاني ميروم كه انسانهاي ز يادي در آن زندگي ميكنند! ( البته زندگي در آنجا مفهومي جز پوسيدن ندارد)! من براي اثبات خودم به آن جا ميروم تا بزرگي انسانهاي بزرگ خوابيده در آنجا گواه زنده بودنم باشد گر چه خيلي وقتها باور دارم كه من نيز در چنبره مرگ گرفتارم كه به جائي ميروم كه بوي زندگي مرگ گونه ميدهد! لحظه اي با بستن چشمانم با كنار زدن سنگ بزرگي چون سنگ هويت مردگان بر روي خاك سردي كه عزيزاني بزرگ در آن خفته اند.... باور نميكني كه من به مجرد دراز كشيدن به طبقه هاي زيرين آن منزلت آخر قدم گذاشتم اين همه از كوچكي آنجا ميگويند همه اش دروغي بيش نيست كه من آنقدر جا در آنجا ديدم كه ميشود هزاران نفر را در آن اسكان بخشيد! باورش سخت است اما همه لوازم حيات پس از مرگ بود ! گاهي براي بازگشتنم به اين مرگ تدريجي غصه ميخورم كه زندگي در كنار انسان متوهم متوحش كه فكر ميكند ميتواند از سنگ و استخوان نتيجه بگيرد دارد مرا ميكشد كه خيلي ها را كشته گرچه باور ندارند كه مرده اند!

تقديم به آنانكه جان مطلب را گرفته اند

پ.ن:

تناقص حاصل نتیجه امتداد بود!

گاهی مرگ تدریجی زیبا نیست..

دعا برای همه لازم است

برای انسانهای خفته در خاک نیز هم دعا کنیم

چند روزی نخواهیم بود

+ نوشته شده در شنبه ۲۹ مرداد ۱۳۹۰ ساعت ۴ ب.ظ توسط عباس تهرانی |

شنیدم از آینده ترس بیرون میخزد .....

۷۸۶

شبي كه سراسر زنجير در زنجره ها گرفتار تاريكي آينده بود!

گاهي آينده روشن نيست تاريك است و اين شروع يك ناكار آمدي ديگر است بر انتهاي بيزوال يك جمله بزرگ كه گفتن دليل نبودنش نبود! وقتي زمان در هجوم رفتن ميدود تو گرفتار كه شدي درد هايت رنگ ديگر به خود ميگيرد رنگ جنون معنوي گاهي فقط عشق لذت بزرگ است و زندگي با آن طول عمر با بركت! گاهي هم عشق فقط كلمه اي است براي رنگ ساختن به حقيقت هائي كه وجود خارجي ندارد وقتي گرفتاري حادث شد تازه به دنبال راه فرار ميگردي راه مبهمي كه در كلمه هاي او يعني درد زندگي مشترك كه همه چيز براي من نيست و ما است! ذهنم آشفته گفتنهاست و اين تكرار من است در من كه رنگ جنونم رنگ شفق صبح قبل از آن شب شده كه در كلمه ها جاي نبودنش انتقال توجه هاست! كسي نميداند تنهائي فقط نبودنش نيست تنهائي دنياي تاريي از اتفاقات بزرگ و كوچك است كه در آن تو براي خود نيستي تو نميداني كجائي چرا زيستن را گاهي زيستي! گاهي اشك من تنهائي من است كه در قطره هاي بلورين از ديدگانم بيرون ميچكد تا تنهائي رنگ روشني گرفته باشد! جزاي من سزاي من نيست من فقط مرتكب اشتباهي شدم كه برايش گاهي دليلي وجود ندارد ! عهد بسته ام با صاحب ايام كه يكي از هزاران انساني باشم كه تا دم آخرين تنفسش از آنچه احساس آن را لبريز جنونش كرده پا پس نكشيده راهي را برود كه در آن دوست داشتنش هرگز به تنفر مبدل نشود گاهي همه چيز يك بازي احمقانه اي بيش نيست گرچه بازي گردان.....

تقديم به آنانكه جان مطلب را گرفته اند

پ.ن:

حس میکنم دعا برای من لازم است...

برای آنانکه نیستند سکوت باید کرد

هاتف نگهدار انسان انسان است!

+ نوشته شده در یکشنبه ۲۳ مرداد ۱۳۹۰ ساعت ۶ ب.ظ توسط عباس تهرانی |

گذشته عبرت انگیز در آینده نیامده!

۷۸۶

و اينك زمان براي تفهيم عمر مقدر وجود است كه در سجود دقيقه ها لبريز تمركز بر محور دوست است كه با بودنش گاهي نيستي انسان رقم ميخورد! سالها پيش براي داشتن احساس تنهائي بايد لبريز جنون ميشدي حالا تنهائي تو را لبريز جنونت كرده و از اين تنهائي گرفتار هجوم در ساعتهاي بي محتواي بودن هستي! هدف از تكرار گذشته عبرت بود نه تكرار ذلت ها كه اگر گذشته ها را نمايان سازي ديگر قدرت تكرا را نبايد در كف داشت گذشته حكم زندگي انساني است كه تكرار را لازمه ادامه نميداند و من از اين تكرارها بسيار اندوخته ام براي نيستي كه گاهي هستي انسان در نيستي خلاصه بود! گرسنگي سم مهلكي است بر ايام جديد گاهي گرسنه ماندن بهانه ساختن وجود است اما گرسنه ماندن تعفن درون است بي خود سازي خويش اگر به تمركز وجود نرسي به بيداري حاصل از گرسنه ماندن كه همانا كمال طريقت عاشقان است راه پر پيچ وخم آزادگي اين يك روش نوين است در تكرار تاريخي كه از يادمان رفته اما ميتوان آن را تكرار نكرد!

تقديم به آنانكه جان مطلب را گرفته اند

پ.ن:

حس عجیبی است تشنگی و گرسنگی!

لحظه های آخر حیاتش نزدیک بود...

سکوت برای پر کشیدگان...

دعا لازم است

+ نوشته شده در شنبه ۱۵ مرداد ۱۳۹۰ ساعت ۷ ب.ظ توسط عباس تهرانی |

شکر گزاری جزئی از احساس آرامش است

۷۸۶

روزي كه دغدغه ها به پايان خواهد رسيد روز رهائي از جريان تلخ تنهائي روز آزادي انديشه روزي كه فكرم براي پيدا كردنش دويد !

گاهي براي پيدا كردن خود بايد گم شد از بودن بايد مخفي شد تا خود ديگر در رخوت انسانيت تو به بيرون بريزد! من اينك براي تماشاي خودم در ديگري به پا خواسته ام تنها كاري كه كردم ايستادگي بود و نشستن در بارگاه يك انسان كه فقط گفت بايد دوست داشت بايد خواست اسير بودنش بود و گرفتار دقيقه هائي كه از نبودش درد ميخيزد! جمله ها حاوي نكته هاي تاريكي بود از روزگاري كه انديشه براي اوبود ، خود نبود براي جاني بوده كه با ديدنش روان گرفتار حضور شيرينش گشت و خرد در بي محتوائي خويش مرا با خود برد تا درگير وجودش باشم و راهي را بروم كه گاهي پايانش مشخص نبود! و اينك زمان گذشت يك سال يك روز ديگر از آن همه روز كه براي بودنش فقط دعا كردم همين ميگذرد و من مانده ام با دلي لبريز از اشتياق خواستن كه فقط و فقط از براي بودن با او بود كه ميخواستم همين...

شكر حق ايام اين روزها به كام دل هاي مشتاق است شكر حق كه با بودنش لبريز تشكر از هاتفم كه من با نبودش هم هاتف را.........

تقديم به آنانكه جان مطلب را گرفته اند

پ.ن:

آنچه که لازم است دعا است!

ایستادگی راه بزرگی است..

برای فهمیدن است که نباید دید...

گاهی فقط هاتف میداند و من

هاتف معجزه را نشانم داد

برای بیماران دعا لازم است

دعا همواره لازم است

+ نوشته شده در جمعه ۷ مرداد ۱۳۹۰ ساعت ۶ ب.ظ توسط عباس تهرانی |

مرده پرستی جزئی از زندگی ماست با زندگان

۷۸۶

وقتي يك نفر به پرواز در مي آيد .....

همه مجبورند براي فريب خودشان از حقيقت فرار كنند براي گفتن حقيقت تفره بروند و از پرداختن به اين كه روزهاي آخر عمر تو است باز بمانند و اميدوار باشند به اين كه وعده الهي تحقق نيابد! بستر احتزار بستر آرزوهاي من ما و هزاران انسان كه براي رفتن روزگاري است درگير درد هاي بزرگ هستند ! درد تنهائي اولين و بزرگترين درد انسان دور بر شلوغ است! پدر نشده ام اما درك ميكنم يك پدر از فرزند خود چه ميخواهد چه خواسته و چگونه از درد تنهائي خود به خود فرو رفته به درد بي علاجي چون دوست داشتن و دوست داشته نشدن! ملت بزرگ ما ملت مرده پرست ملت فراموش كردن انسان زنده كه داشت نفس ميكشيد گاهي راه نفس بسته به اكسيژني بود كه من و ما از پيدا كردنش امتناع ورزيده ايم ! انسان هر چه بزرگتر ميشود كوچكتر ميشود! سالها پيش در كنارش احساس آرامش بود حالا همه دارند لحظه ها را براي رفتنش ميشمارند عده اي نفس تازه اي خواهند كشيد و عده اي درگير جنگ هاي داخلي با خود و خود! حالا ميفهمم كه چرا آرزوي او خوابيدن بود و ديگر بيدار نشدن از خواب مرگ لذت بخش اين بود نه .....! گاهي به عدالت كه وجودش برايم نديدني است به تاريكي انتهاي خانه پناه ميبرم تا تاريكي نقش عدالت بوده باشد براي بيداري من از به تعبيري خواب غفلت بايد بيدار بود از پرستش مردگان كه زنده ها را بايد در يافت .

تقديم به آنانكه جان مطلب را گرفته اند

وقتی میبینی مردن را به بیهودگی خودت پناه نبر عمرت را تجلی ببخش

پ.ن:

حس عجیبی از لزوم دعا...

باید دعا کرد بیمار بی جواب را..

دعا میکنیم که باارفتنش آسوده باشد

ماندن نگرانی جانکاهی است برای خودش

+ نوشته شده در شنبه ۱ مرداد ۱۳۹۰ ساعت ۸ ب.ظ توسط عباس تهرانی |

خوشا به حال گیاهان که عاشق نورند و دست منبسط نور همیشه بر شانه آنهاست که آری وصل ممکن است. دلم میخاد که بتونم خودم باشم نه اون کسی که میگن باش پس بودن خودمان راکه میباید باشیم خواهیم بود!

دهانت را میبویند مبادا گفته باشی دوستت دارم
و آن نگاه آخر سر آغاز زندگی جدید ما شد نگاهی که ماه هاست ما را در گیر خود دارد اگر میگویم ماهها دروغ نیست هر روز را میتوان هر ماه قلمداد کرد
عباس تهرانی شخصیتی است که من او را میپرستم کسی که سالهاست دارم با او در گمنامی کامل زندگی میکنم او زاده تفکر امروزی من است که از امتداد روزهای تاریک تحجر گونه من متولد گشته کسی که حالا به گونه ای من دیگر است و اگر او نباشد من هم نیستم پس من در دنیای واقعیت کسی دیگرم .....

باید ایستاد فرود آمد بر آستان دری که کوبه ندارد که اگر به گاه آمده باشی در بان به انتظار توست و اگر بی گاه به در کوفتنت پاسخی نمی آید کوتاه است در پس به آن که فروتن باشی
(احمد شاملو)

اصلا بيا
يک خط زير قانون خط هاي موازي بنويسيم

دو خط موازي هيچوقت به هم نمي رسند
اما اين دليل نمي شود همديگر را دوست نداشته باشند ...

هم من ، هم تو !

میدانم که......
چیزی بگو حرفی بزن از خودت دفاع کن میدانم که میخوانی اما چاره کار من خواندن نیست چیزی بگو تا به خودم برسم تا از تو فارغ شدن را توانم

جدیدترین حرف:
خواننده عزیز این نوشته ها فقط درک شخصی این حقیر است از عشق و قضاوت به عهده شما که حقیقی ببینیدش و یا خیالی اما حقیقت همیشه واقعیت نیست و این دو همواره جدا از هم هستند

آنچه ما را به مشکل انداخته طرز فکر ما است نه کارهائی که میکنیم پس قبل از هر تغیری نیاز به تغیر طرز تفکر در ما موج خواهد زد!!!!!!!
خواستن هیچگاه تغیر نمیکند که هر آینه تو بخواهی اگر هم نخواهند نخواستنشان هم خواستن خواهد بود چون ایمان نقطه مقابل تمام دلایل عقلانی خواهد بود

زندگی در نبودنهایش ساده نیست همه اش تحمل رنج هائی است که برای ثانیه های تلخ نبودنش میشماری و چه کند میگزرد زمان در نبود او......

ای کاش عمق یک............. را میشد فهمید ....

غریب است دوست داشتن.
و عجیب تر از آن است دوست داشته شدن...
وقتی می‌دانیم کسی با جان و دل دوستمان دارد ...
و نفس‌ها و صدا و نگاهمان در روح و جانش ریشه دوانده؛
به بازیش می‌گیریم هر چه او عاشق‌تر، ما سرخوش‌تر، هر چه او دل نازک‌تر، ما بی رحم ‌تر.
تقصیر از ما نیست؛
تمامیِ قصه هایِ عاشقانه، اینگونه به گوشمان خوانده شده‌اند

آن روز دنیا برایم تیرگون شد که گفتیش دیگر دیگر نمیتوان !!!
من آموختم که بخواهم گرچه تو نمیخواهی

خیلی ها این روزها به کارهائی که میکنیم میخندند و نمیدانند که این دیوانه به فکر شفا نیست !!!!!
میخوانی و میدانی .......

هنوز در قيد عادت هاي گذشته ايم شبي كه اولين بار خانه ات را شناختم از خود بي خودشدم و حالا هم از خود بيخودم چون خودت را ميشناسم و فهميده ام!

رسم بیهوده ای است دوست داشتن و دوست نداشته شدن نمیدانم نمیدانم گاهی ایستادگی خسته ام میکند اما عاشقم هنوز هم مثل گذشته!
میشه از عشق تو گفت میشه با ستاره های چشم تو مغرب نو مشرق نو بر پاکرد میشه از برق نگات خورشید و خاکستر کرد میشه از گندمیای سر زلفت یه عالم شعر نوشت آره از عشق تو دیونگی هم عالمی داره آره از عشق تو مردن داره میشه از عشق تو مرد دیگه از دست همه راحت شد میشه از عشق تو مرد دیگه از دست تو هم راحت شد اگر از عشق میشه قصه نوشت میشه از عشق تو گفت (مسعود فردمنش)

من این نقطه را برای تو ادامه میدهم میدانی خاموش بودنت نقطه غمناکی برایم رغم زده آموخته ام که عاشق بمانم

به مانند اولین روزها دیدمش دیدمش......
شمردن تو را آماده نگه میدارد!

برای پیدا کردن گم خواهم شد در خودم در آنچه روزگاری زندگی جاودانه ام بسته بو او بود من میمیرم و..... عشق من من و صدا کن من از خودم رها کن

زندگی موازی روی خط عابری که هر روز میبیند
آزردگی بزرگی است قسمت ثانیه ها با خود و فقط خود سکوت تا کجا تا کی و چرا....

معکوس خیلی چیزها تلخ است.........
من ساکت میمانم تا از سکوت به تحول برسم ...
گوئی در را میکوبند!!!!!!!!!!!!!!!!

در گیر عید بی آنکه لذتی داشته باشد

تازگي ها ازخودمان و ......لذت ميبريم ها ها ها!!!!

دل که آینه شاهی است غباری دارد
از خدا می طلبم صحبت روشن رائی
__________________
دلبر برفت دلشدگان را خبر نکرد
یاد حریف شهر رفیق سفر نکرد
گفتم مگر به گریه دلش مهربان کنم
چون سخت بود در دل سنگش اثر نکرد

سیاسی و اجتماعی ودل نوشته

بر اصل نسب بالی ای اصل نسب عالی .ای کاش نبینی تو آن روز که پامالی

زندگی در قبرستانی که مردگانش زنده اند!

شنیدم از آینده ترس بیرون میخزد .....

گذشته عبرت انگیز در آینده نیامده!

شکر گزاری جزئی از احساس آرامش است

مرده پرستی جزئی از زندگی ماست با زندگان

پیوندهای روزانه

نوشته‌های پیشین

آرشیو موضوعی

پیوندها